Jeta e gruas që vendosi t’i adoptoj 2 fëmijë me sindromin Down

0

Jilly Smithson ka rrëfyer për “The Guardian” se kur ishte rreth 7 vjeqe ajo dhe nxënësit e klasës së saj ishin pyetur se si e imagjinojnë ata të ardhmen. Ajo kishte shkruar një ese ku kishte thënë se pasi të martohej do të kishte dy fëmijë, një djal dhe një vajzë të cilët do të jetonin me babin dhe mamin e tyre. Kjo ishte ajo që e kishte kuptimin e familjes për të. Por jeta e saj kishte dalë të jetë më e komplikuar. Ajo tani është 41 vjeqare dhe ka një vajzë që quhet Emily, 5 vjeqare dhe një djal me emrin Tom, 2 vjeqar, por jo fëmijë të saj biologjik. “Unë i adaptova ata si nënë e vetmuar dhe të dy ata e kanë sindromin Dawn”, ka rrëfyer ajo. Në moshën 35 vjeqare ajo e kishte përfunduar lidhjen e fundit të dashurisë dhe atë kohë e kishte kuptuar se po i ikte koha që ta realizojë ëndrën për të krijuar familje. “Unë nuk desha ta kalojë kohën duke pritur një mashkull tjetër kur ai mund edhe të mos vinte kurr ose edhe mund të vinte kur të bëhej tepër vonë”, ka thënë Smithson. Dhe ka vendosur që pa u martuar fare t’i adoptojë dy fëmijë. Si mësuese e fëmijëve me aftësi të kufizuara kishte menduar t’i adoptojë dy fëmijë të kësaj kategorie. “Unë kisha instiktin e fortë se do të jem nënë më e mirë për fëmijët me novoja të veqanta dhe kisha besim se mund t’u ofrojë atyre dashuri, shtëpi të sigurtë ku ata do ta ndjejnë kujdesin”, ka theksuar kjo grua. Kështu ajo ishte paraqitur në një agjensi e cila merrej me adoptimin e fëmijëve me aftësi të kufizuar e cila poashtu ofronte edhe përkrahje për familjet pas adaptimit në mënyrë që të mos ndihej e vetmuar familja e tillë. Pas një mori procedurash në gusht të vitit 2009 zonjës Smithson i është aprovuar kërkeasa për adaptim. Prindërit e kësaj gruaje e kishin mbështetur në vendimin e saj por kishin qenë të brengosur nëse ajo do të ia dilte. Kur agjensia kishte trokitur në derën e saj ajo ishte mbështetur në dritare dhe kishte dëgjuar fajlët që do të ia ndryshonin jetën. I kishin propozuar një vajzë 5 javëshe që e kishte sindromin Down. Ishte një foshnje e sëmurë, e shtrirë në spital me probleme edhe me zemrën e cila priste edhe ndërhyrje kirurgjike. Kur e kishte parë së pari Emilien ajo ishte duke marrë oksigjen dhe ushqim artificial në spital por Smithson as që i kishte vërejtur aparaturat nga emocionet. “Unë e pashë vetëm fëmijën me sy të mëdhenjë të kaltër që asnjëherë nuk ndaleshin duke më shikuar. E mora atë në krahët e mi dhe e shikova për pak kohë. E desha që nga momenti i parë që e mbajta atë. Ajo ishte diqka e mënjehërershme, ajo nuk e kishte askënd, asaj i duhesha dhe unë do të bëhesha nëna e saj”, ka rrëfyer momentin e takimit të parë me foshnjën që do ta adoptonte. Për rreth një muaj ajo e kishte vizituar atë në spital çdo ditë dhe më pas e kishte dërguar në shtëpi. Kishte blerë gjithë gjërat e nevojshme për një fëmijë siq i blejnë të gjitha nënat.Veq kësaj zonjës Smithson i duhej të përkujdesej edhe për shëndetin e foshnjes. Emily kishte pas 3 ndërhyrje kirurgjike në zemër dhe kishte përjetuar mjaftë trauma rreth pajisjeve shëndetësore që gjithnjë i shinte rreth vetes. Por këto e kishin mësuar zonjën Smithson që të jetë e guximshme që të përballet me vështirësitë. Katër vjetë pasi ishte adaptuar me vajzën, Smithson kishte vendosur të adoptojë edhe një fëmijë. Për shkak të asaj që kishte përjetuar me vajzën, ajo kishte menduar se nuk do të adoptonte një fëmijë tjetër që kishte probleme me zemrën. Por pasi djali me emrin Tom i ishte bashkuar familjes së saj, ajo e kishte kuptuar se edhe ai kishte probleme me zemrën. Jo aq komplekse sa vajza por edhe atij i duhej një operacion. Smithson ishte shokuar kur e ka marrë vesh këtë por duhej të përmbahej. “Ti nuk mund të planifikosh diqa të tillë edhe nëse lind vet dhe pse të jetë ndryshe edhe nëse adopton, jeta nuk ështe e parashikueshme dhe vetëm duhet të merresh me të”, është shprehur Smithson. “Kjo ishte ajo që kisha mësuar nga përvoja me Emily, tani kur ajo dhe Tom ulen njëri afër tjetrit dhe këndojnë, une e shoh se ky ishte vendimi i drejtë për të gjithë neve”, ka theksuar Smithson duke folur edhe për jetën në vazhdim me dy fëmijët e saj të adoptuar. Tani Emily shkon në shkollë të zakonshme dy ditë në javë derisa Smithson përkujdeset për Tomin dhe 3 ditë në javë ajo shkon në shkollë speciale derisa Smithson punon si mësuese ndërkohë që Tomi mbetet me dadon. “Gjatë fundjavës në të tre luajmë në park apo shkojmë në bibliotekë, ku të gjithë na njohin dhe ju pëlqen ti përshëndesin fëmijët e mi”, ka rrëfyer ajo.”Pjeasa më e preferuar e ditës sime është koha para gjumit, të tre ne ulemi bashk duke lexuar dhe pastaj Emilly më ndihmon ta vendosim Tomin në shtrat. Derisa unë rri duke e lëkundur dhe kënduar atë, ajo e përqafon lodrën e tij dhe këndon. Kur unë e vendos atë në shtrat ajo e vendos lodrën afër tij”, ka treguar Smithson detaje nga jeta e saj me dy fëmijët e adoptuar me sindromin Down duke shtuar se tani babai i saj mburret me “nipin” dhe “mbesën”.  Mendimet negative për njerëzit me aftësi të kufizuara sipas kësaj gruaje rrjedhin nga injoranca. Por tani ajo thotë ka ndërruar shumë për të mirë jeta e kësaj kategorie krahasuar me 2 apo tri dekada më parë. “Shumica e fëmijëve me sindromin Down tani shkojnë në shkolla të rëndomta, i menagjojnë jetë e tyre në mënyrë të pavarur apo gjysmë të pavarur dhe shumë nga ata mund të presin që të jetojnë deri në të gjashtëdhjetat”, thotë ajo. “Nganjëherë njerëzit vijnë dhe më pyesin qka nuk funksionon me fëmijët e mi dhe pastaj më pyesin, a nuk e ke ditur”, ka treguar Smithson.  Ka thënë se e ka ditur, por nuk është penduar. “Kjo është gjëja më e mirë që kam bërë ndonjëherë dhe tani nuk jam e vetmuar”, është shprehur ajo. “Fotografia e familjes sime mund të duket ndryshe nga ajo që e kam imagjinuar kur isha 7 vjeqare, por tani unë e kuptoj se familja nënkupton diqka të ndryshme tek secili. Jeta ime tani është krejt ashtu siq e kam dëshiruar ndonjëherë. Unë nuk jam vetëm, unë kam familje”, ka theksuar Jilly Smithson.

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here