A është kjo letra më e bukur që vajza shkruan për nënën e saj?

0

Gazetarja e “Shekullit” në Tiranë, Luela Myftari, mund të ketë menduar, se kur po e uronte nënën e saj për ditëlindje, ajo po shkruante diçka krejt të zakonshme. Por leximi i letrës dhe emocionet që ajo sjellë bëjnë të kuptohet që kihet të bëhet me një letër të jashtëzakonshme, e cila fare lehtë edhe mund të llogaritet si një nga letrat më të bukura që vajza i shkruan nënës së saj.

LETRA

Kur linda unë, e di fare mirë që ime më nuk kishte ende shtëpi. Po ajo kurrë nuk e tha këtë. Pa lindur unë ajo ende nuk e kish menduar se si do t’i vinte jeta, nuk kishte vënë as pllakën e parë në shtëpinë e saj, sepse nuk kishte një të tillë. Im atë kishte punuar gjithë jetën, ajo gjithashtu. Por çati nuk kishin. Do të lindja në janar. Me siguri do të kishte shi, ashtu sikurse çdo janar, por shtëpi nuk kishim. Vitet e para të jetës ndoshta do të më duhej të jetoja në shtëpi të huaja, me njerëz që do ta urrenin të qarën time, me njerëz që do të ulërinin kur unë të kërkoja mamin. Por, ajo e shijoi çdo moment të shtatzënisë së saj, sikur unë të isha bekim.

Por, nuk isha bekim. Ajo e dinte që do të isha një barrë që ndoshta nuk do t’i shkëputej jo për 9 muaj, por edhe për 999 të tjerë ndoshta. Ajo e dinte se aty ku do të më linte do të mallkohesha për çdo të qarë. Por, ajo më lindi, sikur asnjë nga këto gjëra të mos ekzistonte. Ajo më lindi dhe i duroi të gjitha. Më linte tek gjyshja, aty ku jetonin edhe ata që nuk më kishin asgjë, ata që nuk kishin kurrfarë lidhje gjaku me mua. Javën tjetër do të shkoja tek gjyshja tjetër… Dhe kështu shkoi i gjithë viti i parë i jetës sime. Mami me siguri ka qarë më shumë se unë, kur isha bebe. Sepse nuk kishte shtëpi, sepse mes gjithë atyre të panjohurve me siguri dikush më mallkonte mua bashkë me të qarën time.

Por, ajo më lindi përpos të gjithave. Kishte një burrë të pasur? Po, shpirtërisht, por kaq nuk mjaftonte. Kaq nuk mjafton as sot. Të duhet të kesh forcë që menjëherë pas lindjes, të durosh në heshtje të të shajnë fëmijën, të duhet forcë për ta marrë në mes të natës të gjithë rrugën në këmbë për ta çuar fëmijën në spital, të duhet forcë që të nesërmen në mëngjes të bësh llaç e të shtrosh pllakat, të duhet forcë të presësh napat e t’i lash me dorë sepse nuk ke shtëpi e jo më lavatriçe.

Por, ajo ishte mami im, ajo që deri në muajin e katërt të shtatzënisë i hipte biçikletës për të shkuar në punë, ajo që për ditë të tëra punoi si të ishte mashkull për të ndërtuar dhomën time, ajo që për net të tëra fjeti në të ftohtë për të ruajtur shtëpinë që kemi tani. Ajo më lindi përtej faktit se nuk kishte para, nuk kishte shtëpi, nuk kishte baba, nuk kishte celular, nuk kishte lap top, nuk kishte mango, ananas, pampersa. Madje edhe fustanin e nusërisë e qepi vetë. Edhe këpucët ia bëri babi për një javë.

Ajo më lindi mua, përtej të gjithave dhe nuk tha asgjë. As kur milionat që arriti të kursente ai rrëmbeu tranzicioni, as kur unë nuk e lashë të niste një jetë të re diku larg këtij vendi. Vetëm me një të qarë e ndala, ajo nuk iku dot nga unë as 100 kilometra larg. Vetëm me një të qarë sot mund ta kthej sërish tek unë, sa herë të dua, sepse e di që ajo më do më shumë se të gjithë në këtë botë.

Ulëriti kur më lindi, nxori gjithë vrerin e një njeriu që s’kishte asgjë për të më ofruar. Por, më ofroi modelin e një femre të fortë, që deri në ‘90-ën kur nuk kishte shtëpi vendosi të më lindte,  që edhe kur milionat e mbledhura me mund iu zhdukën në Piramidat e famshme, e la copën e vet të bukës për të ushqyer vëllezërit dhe mua, edhe kur mbi koka na kalonin plumbat e asaj 97-te të përlyhej me miell e djersë.

Ndoshta nuk e dinte që do të ishte kaq e vështirë, ndryshe do të mendohej mirë para se të më lindte. Por, nuk guxoj t’ia bëj këtë pyetje. Sepse ajo më lindi. Përtej të gjithave, mallkimeve, fjalëve që i duhej të dëgjonte se si vajza e saj bënte dashuri që 16 vjeç, përtej çmendurisë time për ta gdhirë jashtë gjithë natën me miqtë e përtej të gjitha veshjeve të mia të paragjykuara nga komshinjtë, ajo më lindi.

Tanimë, ajo ka një vajzë nga e cila s’do të mund ta ndajë asnjë nga ata të huaj që mallkonin, shfrynin, na uronin, na buzëqeshnin, asnjë, as ata që sot na duan shumë. Unë jam prej mishit të saj, por ama jam vetëm një copëz. E di që ajo është e gatshme t’i japë të gjitha copat e mishit të saj për mua, por nuk do t’i kërkoj më asnjë copëz për t’u bërë ajo. Ajo është ajo, dhe unë jam vetëm pak nga ajo, sepse unë nuk e di nëse do ta kisha lindur Luelën time nëse do t’i dija të gjitha këto. Por, ajo më lindi mua.

Të dua, mam!

Luela jote!

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here